กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ยานบินเคลื่อนห่างออกไปจนลับสายตา ซังเหนี่ยวเหนี่ยวหันหลังเดินกลับเข้าไป ทันใดนั้นสมองกลก็มีสายสนทนาเสียงดังขึ้น เป็นสายที่จงเฮ่อส่งมา
ซังเหนี่ยวเหนี่ยวมองแล้วยิ้ม ก่อนกดรับสาย “พี่”
ช่วงนี้จงเฮ่อเอาแต่ยุ่ง เวลาว่างของเขาก็ไม่ตรงกับเธอ ทั้งสองจึงเปลี่ยนมาใช้วิธีฝากข้อความคุยกัน
เมื่อได้ยินเสียงหวานใสอ่อนโยนของเธอ จงเฮ่อก็รู้สึกว่าความเหนื่อยล้าตลอดหลายวันมลายหายไปจนหมด