กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ก่อนหน้านี้ตอนอยู่ใต้ร่มไม้ ซังเหนี่ยวเหนี่ยวยืนอยู่ค่อนไปทางด้านหลังของฝูงชน หลานซินกับจ้งเซี่ยวจึงไม่ได้สังเกตเห็นเธอ แต่ตอนนี้เธอกลับถูกผู้คนรายล้อมอยู่ด้านหน้า
เธอสวมชุดฝึกของค่ายฝึก ร่างกายเล็กบอบบาง ใบหน้าภายใต้หมวกเกราะก็เล็กจิ้มลิ้ม ทว่ากลับงดงามอย่างยิ่ง เครื่องหน้าประณีต ผิวขาวนวลอ่อนโยน โดยเฉพาะดวงตาเรียวหวานที่เปล่งประกายคู่นั้น เพียงพูดคุยกับใครแล้วคลี่ยิ้มเล็กน้อย ดวงตาก็โค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยว งดงามจนผู้คนละสายตาไม่ได้
เพียงแต่เธอดูบอบบางอ่อนแอเกินไป ราวกับไม่อาจทนรับหมัดของใครได้แม้แต่หมัดเดียว