ตอนที่ 107 ฉันเก่งมากจริงๆ นะ

เรดดิงไม่คิดเลยว่าเธอจะร้องไห้ เขาชะงักไปครู่หนึ่ง เห็นเพียงใบหน้าเล็ก ๆ ใต้หมวกฝึกนั้นขาวสะอาด มีรอยน้ำตาเปื้อนอยู่ ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นแดงเรื่อเล็กน้อย เอ่อล้นด้วยน้ำใส ราวกับว่าเธอถูกใครทำให้ต้องน้อยใจอะไรสักอย่าง

รูปร่างของเธอแต่เดิมก็ต่างจากพวกเขา ใบหน้าละเอียดอ่อนเล็กกระทัด สวยและบอบบางไปสักหน่อย แม้แต่คิ้วคู่นั้นก็ยังดูอ่อนหวาน

เรดดิงมองซังเหนี่ยวเหนี่ยว แล้วอดขมวดคิ้วเบา ๆ ไม่ได้

เขาไม่ใช่ไม่เคยเห็นผู้ชายร้องไห้ แต่ไม่เคยเห็นผู้ชายคนไหนร้องไห้ได้น่าสงสารจนคนเห็นอดเอ็นดูอย่างเธอ ท่าทางที่นั่งยอง ๆ ร้องไห้อยู่นั้น ก็เหมือนสัตว์ขนพองที่ถูกทิ้งมาเลย