กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
หลิงคงมองหลีเหยี่ยนกับอีกสองคน มุมปากยกยิ้มจาง ๆ แม้จะอยู่ในการจำลองเสมือนโฮโลแกรม เขาก็ยังสง่างามบริสุทธิ์ “เหนี่ยวเหนี่ยวใจดีมาตลอด เกมนี้ฉันเล่นไม่เก่ง เธอก็แค่ดูแลฉันมากหน่อย พวกนายตื่นเต้นกันขนาดนี้ทำไมไม่เข้าใจเลย?”
“ฮึ” หลีเหยี่ยนทนดูท่าทีเสแสร้งของหลิงคงไม่ไหว แค่นหัวเราะออกมา แล้วจู่ ๆ ก็ก้าวเข้ามาใกล้เขา ดวงตายาวเรียวคู่นั้นคมกริบเย็นเยือก “หลิงคง พูดด้วยสำนึกบ้าง นายเล่นไม่เก่งจริงหรือว่าเล่นตุกติกกับคนอื่น?”
หลิงคงสบตาหลีเหยี่ยน ใบหน้ามีรอยยิ้ม แต่กลับไม่ถึงดวงตา “เล่นครั้งแรกก็มือใหม่ จะไปตุกติกอะไรได้?”