กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
คำสั่งทหารหนักแน่นดั่งขุนเขา
ซังเหนี่ยวเหนี่ยวออกไปยืนเรียงแถวตามหลีเหยี่ยนและพวก
รูปร่างบอบบางเล็กจ้อย แถมยังไม่ได้สวมชุดฝึก สวมเสื้อตัวในสีขาวทรงหลวมคลุมด้วยเสื้อคลุมสีฟ้า และกางเกงวอร์มขารัดข้อสีเทา ยืนอยู่ตรงนั้นช่างเด่นเสียเหลือเกิน ชนิดที่ ‘โดดเด่นราวนกกระเรียนกลางฝูงไก่’ อย่างแท้จริง
กอลส์มองซังเหนี่ยวเหนี่ยว พลางขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว สงสัยขึ้นมาในใจทันทีว่า สภาพแบบนี้เธอจะผ่านการคัดเลือกเข้าค่ายฝึกได้หรือ
“นายไม่รู้หรือว่าต้องใส่ชุดฝึกมาตอนรวมพล?” กอลส์ถามซังเหนี่ยวเหนี่ยวด้วยน้ำเสียงจริงจัง สายตาคมกริบ
ซังเหนี่ยวเหนี่ยวสบตากับเขาแล้วพูดว่า “ฉันรู้ แต่ไม่มีชุดที่ฉันใส่ได้ หุ่นยนต์อัจฉริยะให้ฉันไปรับชุดฝึกพรุ่งนี้”
เสียงนุ่มหวานเพราะหูฟังราวกับเด็กน้อย