ตอนที่ 180 ยกหินทุ่มใส่เท้าตนเอง

ตอนที่ 180 ยกหินทุ่มใส่เท้าตนเอง

คนที่ขี้ขลาดเริ่มเกิดความหวาดกลัว พยายามลดทอนตัวตนของตนเองลงให้เหลือน้อยที่สุด ด้วยกลัวเหลือเกินว่าจะถูกจับได้แล้วลากตัวออกไป

ฉู่ชีเม่ยเอ่ยเตือนขึ้นอีกประโยค “ความอดทนของข้ามีจำกัด หากพวกเจ้าไม่ชี้เบาะแสนักต้มตุ๋นเหล่านี้ หมู่บ้านเค่าซานของพวกเราก็ไม่มีปัญญาจะดูแลความเป็นความตายของพวกเจ้าหรอก”

คำพูดประโยคนี้ประดุจยันต์เร่งความตาย ทลายความลังเลใจของผู้พลัดถิ่นจนหมดสิ้น เวลานี้สิ่งที่พวกเขาต้องการมากที่สุดคือสิ่งใดเล่า ก็แค่น้ำแกงร้อน ๆ สักอึกที่ช่วยให้ร่างกายอันแข็งทื่อคลายความหนาวเย็นลงได้ มิหนำซ้ำสตรีผู้นี้ก็เพียงให้พวกเขาพูดความจริง ไม่ได้ให้ไปเข่นฆ่าผู้ใดสักหน่อย มีอันใดที่พูดไม่ได้กัน

“ข้าพูด ข้าพูดเอง!” เจ้าหนูผิวดำร่างผอมกะหร่องราวกับลำไผ่บาง ๆ ชูมือขึ้นร้องตะโกน