ตอนที่ 142 วานรประหลาด

ตอนที่ 142 วานรประหลาด

ฉู่ชีเม่ยกับหม่านชุนเดินวนรอบหมู่บ้านอีกหนึ่งรอบ ก็ยังคงไม่พบร่องรอยของสัตว์ป่า ในหัวของนางผุดภาพโครงกระดูกของซานหยาขึ้นมาไม่หยุด ล้วนชุ่มโชกไปด้วยเลือดเหมือนกัน ทว่ากลับรู้สึกว่ามีตรงไหนที่ไม่เหมือนกัน

ทั้งสองคนกลับถึงบ้าน ก็เป็นเวลากลางดึกแล้ว จึงรีบทำอาหารกินข้าวกันโดยไว

ฉู่ชีเม่ยเห็นหม่านชุนง่วงจนลืมตาไม่ขึ้น จึงให้นางไปนอนพักผ่อน นางพักผ่อนอยู่ครู่หนึ่ง สวมเกราะเกล็ดเรียบร้อย พกพาลูกหน้าไม้ แล้วก้าวเข้าสู่ป่าทึบ

ป่าทึบในยามราตรีคือสรวงสวรรค์ของเหล่าสัตว์มีพิษนานาชนิด งูพิษ แมงป่องพิษ ตะขาบพิษ และอื่น ๆ ต่างออกล่าเหยื่อหรือเลื้อยเพ่นพ่าน ส่งเสียงสวบสาบดังแว่วในดงหญ้า