ตอนที่ 105 เด็กหญิงคนป่า

ตอนที่ 105 เด็กหญิงคนป่า

ฉู่ชีเม่ยเช็ดมือกับลำตัว รับมาด้วยสองมือ “ขอบคุณป้าอวิ๋น กินได้ชินปากดี ตอนนี้ข้างนอกอาหารแบบนี้ก็หายากที่จะได้กินแล้ว ธัญพืชแพงจนเหลือเชื่อ พวกราษฎรเล็ก ๆ อย่างพวกเราซื้อไม่ไหวทั้งนั้น ข้าระหว่างทางหนีภัยล้วนอาศัยกินผักป่าประทังชีวิต บางที่ก็หาผักป่าไม่เจอด้วยซ้ำ” นี่เป็นบุญคุณ ภายหลังจะคืนให้ จึงไม่ต้องเกรงใจเกินไป

แววตาอวิ๋นซื่อวาบหนึ่ง “เจ้าเป็นผู้ลี้ภัยมาจากที่ใด”

“เมืองหลวงเก่า”

อวิ๋นซื่อสีหน้าตกใจ “มาจากที่ไกลขนาดนั้นหรือ” สำหรับชาวบ้านหมู่บ้านเค่าซาน เมืองหลวงเก่า ซึ่งก็คือเมืองหลวงเดิมนั้น เป็นสถานที่ที่ทั้งชีวิตก็ยากจะเอื้อมถึง