กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 70 หมดเกลี้ยง
ฉู่ชีเม่ยนั่งยอง ๆ ลงกะทันหัน ซบศีรษะลงระหว่างแขนทั้งสองข้างแล้วร้องไห้โฮ ภายในกายมีทั้งเศษเสี้ยวจิตของเจ้าของร่างเดิมคอยก่อกวน และมีความคับแค้นใจของตัวนางเอง
แม้นางในยุคปัจจุบันจะเป็นเพียงราษฎรตัวเล็ก ๆ ที่ต้องวิ่งวุ่นทำงานเพื่อปากท้องไม่หยุดหย่อน แต่บ้านเมืองก็สงบสุขไพร่ฟ้าร่มเย็น ไม่มีเรื่องบ้าบอชิงดีชิงเด่นเข่นฆ่าล้างผลาญกันมากมายถึงเพียงนี้ วันเวลาอันขมขื่นที่ต้องเอาหัวแขวนไว้กับเข็มขัดเช่นนี้นางไม่อยากทนอยู่แม้แต่วันเดียว
สวรรค์เบื้องบนเอ๋ย!
ขอร้องล่ะ ช่วยส่งข้ากลับไปทีเถิด!
อึก!
เสียงร้องไห้ของฉู่ชีเม่ยชะงักลง ก่อนจะหมดสติล้มพับไป
“ชีเม่ย!” หลู่อวิ๋นฟางตกใจยิ่งนัก ปรี่เข้าไปไม่กี่ก้าวก็โอบนางเข้ามาไว้ในอ้อมอก “ชีเม่ย เจ้าฟื้นสิ! ท่านพ่อ รีบตามหมอประจำจวนเร็วเข้า!”
หวังเต๋อเฉวียน: “...”
บาปกรรมแท้ ๆ!