บทที่ 141

บทที่ 141

"พี่เมิ่ง ระวัง!"

สีหน้าของสวีอวี้เปลี่ยนไป เขาไม่สนใจสิ่งอื่นใด รีบพุ่งเข้าไปคว้าหัวไหล่กลมกลึงของร่างอรชรนั้นไว้ทันที

ทว่า ในจังหวะที่เขาต้องการจะหลบเลี่ยงพร้อมกับโยนผลึกนั้นทิ้งไป เขากลับต้องตกตะลึงเมื่อพบว่าอีกฝ่ายกำลังมองตนด้วยสายตาประหลาด ส่วนแสงสีฟ้าใสเหล่านั้นกลับห่อหุ้มอยู่แค่บนตัวผลึกเท่านั้น และไม่ได้แพร่กระจายเข้ามา

"ผม... ผมคิดว่าเจ้าสิ่งนี้มีอันตรายเสียอีก"

สวีอวี้เอ่ยขึ้นอย่างเจื่อน ๆ

เขายังจำได้ตอนที่ใช้พลังจิตหลอมเป็นเข็มเล่มเล็กเพื่อสำรวจเข้าไปในตัวผลึก ความเย็นเยือกสีฟ้านั้นกลับแผ่ซ่านเข้ามาคล้ายกับสิ่งมีชีวิต หากไม่ใช่เพราะยันต์หยกที่ท่านจูมอบให้คุ้มครอง เกรงว่าเขาคงได้รับผลกระทบไปแล้ว

"ตัวของพี่นุ่มนิ่มดีไหมล่ะ"

พี่เมิ่งไม่ได้สนใจผลึกสีฟ้าใสในมือ เอ่ยถามด้วยรอยยิ้มกึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม

ถึงตอนนี้สวีอวี้เพิ่งจะได้สติ เขารีบชักมือกลับอย่างเก้อเขิน แล้วถอยร่นไปด้านข้างด้วยความลนลาน