บทที่ 98

บทที่ 98

แสงจันทร์สาดส่องลงบนซากเมืองทางเหนือ อาบไล้ผืนแผ่นดินที่รกร้างว่างเปล่ามากว่าร้อยปีให้กลายเป็นดั่งสุสานที่มีภูตผีสิงสู่

ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือด ผสมผสานกับกลิ่นอับชื้นที่เน่าเปื่อยลอยเข้าสู่โพรงจมูก

สวีอวี้ซ่อนตัวอยู่หลังกำแพงที่พังทลาย กลั้นหายใจและตั้งสมาธิ

ประกายแสงบนร่างของเจ้านกแดงน้อยตรงหัวไหล่เลือนหายไปจนหมดสิ้น นิ่งงันราวกับรูปสลักหิน มีเพียงดวงตาสองข้างที่คล้ายทับทิมเท่านั้นที่เปล่งประกายจิตวิญญาณ

สายตาของสวีอวี้มองลอดผ่านรอยแยกของซากกำแพง เห็นภาพเบื้องหน้าชัดเจน

ร่องรอยการต่อสู้เมื่อตอนกลางวันยังคงมองเห็นได้อย่างชัดเจน แม้กระทั่งชิ้นส่วนแขนขาที่ขาดวิ่นและคราบเลือดที่ค่อย ๆ แห้งกรัง บนพื้นยังมีอาวุธหลายเล่มปักอยู่สะท้อนแสงแวววาวเยือกเย็น

เพียงแค่สภาพความเสียหายอันยุ่งเหยิงนี้ ก็เพียงพอให้จินตนาการถึงความดุเดือดของการสู้รบในตอนนั้นได้แล้ว

"หรือจะรออีกหน่อย?"

สวีอวี้มองเจ้านกแดงน้อยบนหัวไหล่ เอ่ยถามเชิงหยั่งเชิง