บทที่ 79

บทที่ 79

สวีอวี้ระงับอารมณ์ที่พลุ่งพล่านในอก สายตาเลี่ยงจากร่างของเด็กสาวไปตกอยู่บนต้นไม้โบราณกลางลานบ้านซึ่งถูกไอความร้อนแผดเผาจนใบม้วนงอ

เมื่อครั้งมาเยือนลานบ้านแห่งนี้คราแรก ต้นไม้ต้นนี้ยังคงกิ่งก้านสาขาเขียวชะอุ่ม ทว่าบัดนี้กลับคล้ายถูกสูบเอาความมีชีวิตชีวาไปจนหมดสิ้น แม้กระทั่งเปลือกไม้ยังปรากฏรอยไหม้เกรียม

เพียงแค่เขตที่ 3 ซึ่งโดนคลื่นความร้อนส่วนเกินกวาดผ่านยังคงมีสภาพเช่นนี้ ไม่อาจจินตนาการได้เลยว่าบริเวณที่ถูกนกยักษ์พุ่งกระแทกเข้าตรง ๆ จะมีสภาพน่าอนาถปานใด

เวลานั้นเอง นอกประตูลานบ้านพลันมีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังขึ้น เซี่ยงเทียนสยงพาสมาชิกหน่วยสองคนเดินจ้ำอ้าวเข้ามา ใบหน้าของเขามีรอยเขม่าดำเปรอะเปื้อนเล็กน้อย บนรองเท้าบูททหารยังคงมีคราบเลือดแห้งกรังหลงเหลืออยู่ เห็นได้ชัดว่าพอได้ยินข่าวว่าพวกเขากลับมาแล้ว จึงรีบสะสางงานในมือแล้วรุดมาทันที

ยามกวาดสายตาเห็นคนทั้งสองที่รอดชีวิตกลับมา แววตาของเซี่ยงเทียนสยงก็ฉายประกายประหลาดใจวูบหนึ่ง

เมื่อวานช่วงบ่ายยังไม่เห็นทั้งสองคนกลับมา เขาก็คิดว่าทั้งคู่น่าจะไม่รอดและคงต้องสังเวยชีวิตทิ้งไว้ในแดนเถื่อนไปแล้ว