บทที่ 76

บทที่ 76

สวีอวี้ยังคงกระตุ้นพลังจิตอย่างต่อเนื่อง แผ่ซ่านเข้าหาเส้นสีดำบนขนปีกอีกเส้นหนึ่ง

ไม่ผิดเพี้ยน ภายใต้พลังจิต เส้นสีดำเส้นนั้นสั่นเทาขึ้นมาอีกครั้งและแสงค่อย ๆ หรี่ลง

นกแดงส่งเสียงร้องใสด้วยความเพลิดเพลิน ขนหางกระดิกขึ้นเล็กน้อยราวกับกำลังแสดงความพึงพอใจ

เมื่อได้ยินเสียงนกร้องนี้ จางต่านที่กึ่งหลับกึ่งตื่นและคอยระแวดระวังอยู่ก่อนแล้วพลันลืมตาขึ้น กวาดสายตามองขึ้นไปด้านบน

"เสี่ยวอวี้ นั่นเสียงอะไรน่ะ"

เสียงของจางต่านดังแว่วมาจากด้านล่าง

"พี่ต่าน คุณอย่าเพิ่งขึ้นมานะ"

สีหน้าของสวีอวี้เปลี่ยนไปเล็กน้อย เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

เขาไม่มั่นใจว่าหากนกแดงมองเห็นจางต่าน มันจะจู่โจมกะทันหันหรือเกิดความรู้สึกเป็นปฏิปักษ์ขึ้นมาหรือไม่ ท้ายที่สุดแล้วในความเข้าใจของเขา สัตว์อสูรทุกชนิดต่างมีความกระหายต่อเลือดเนื้อของมนุษย์โดยสัญชาตญาณ