บทที่ 35

บทที่ 35

สวีอวี้ถอยกลับเข้าไปในส่วนลึกของถ้ำภูเขา พิงแผ่นหินที่เย็นเยียบ ด้านในจิตใจยังคงหลงเหลือความรู้สึกไม่สงบ

ความเงียบงันอันผิดปกตินี้ ชวนให้กังวลใจยิ่งกว่าเสียงคำรามของสัตว์ป่าที่ดังสลับสับเปลี่ยนไปมาในยามปกติ ราวกับความสงบก่อนพายุโหมกระหน่ำ ชวนให้รู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

เขาไม่กล้าประมาทเลินเล่อ พลังจิตแผ่ซ่านออกไปอย่างเงียบเชียบ ปกคลุมพื้นที่รัศมีกว่ายี่สิบเมตรบริเวณรอบถ้ำเอาไว้

แม้ว่าวิธีนี้จะค่อนข้างเปลืองพลังจิต หากเปลี่ยนเป็นจอมพลังจิตคนอื่นคงไม่มีทางรักษาระยะเวลาไว้นานได้อย่างแน่นอน ทว่าสวีอวี้เคยทดลองดูแล้ว ตราบใดที่ไม่ขยายขอบเขตการรับรู้ด้วยพลังจิตไปถึงขีดสุด สำหรับเขาแล้วถือว่าสิ้นเปลืองไม่มากนัก ยิ่งไปกว่านั้น ไพ่ตายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขาก็คือ เมื่อแปลงพลังงานเป็นพลังจิต พลังจิตที่สูญเสียไปก็จะได้รับการเติมเต็มกลับคืนมา

เบื้องหน้าถ้ำภูเขา เงียบสงัดไร้สรรพเสียง แม้แต่เสียงแมลงที่เคยดังขึ้นเป็นครั้งคราวก็ราวกับอันตรธานหายไปจนหมดสิ้น สวีอวี้ผ่อนลมหายใจให้ช้าลง เขากำเขี้ยวสัตว์แน่น ประสาทสัมผัสตึงเครียดขึ้นในพริบตา

เวลาผ่านพ้นไปอย่างเชื่องช้าท่ามกลางความตึงเครียดขีดสุด