กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกม่วง
หลังผ่านเหตุวุ่นวายครั้งหนึ่งไปได้ พวกเขายังคงหาตัวฆาตกรไม่พบ ครั้นรู้ว่าซูหว่านเจาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับฆาตกร ทุกคนก็ดูเรื่องสนุกอยู่ครู่หนึ่งก่อนแยกย้ายจากไป
มีเพียงจูเฮ่อที่ถูกซูหว่านเจาเรียกตัวไว้
จูเฮ่อกล่าวอย่างหงุดหงิดว่า “มีอะไร”
ฟ้ากระจ่างฝนหยุดตก เมื่อมีคนคอยหนุนหลัง ซูหว่านเจาก็รู้สึกว่าตนเองกลับมาผงาดได้อีกครั้ง นางเชิดคางขึ้นสูงแล้วกระซิบอย่างชั่วร้ายว่า “ขอโทษข้าเสีย”
จูเฮ่อ “???”
“ข้าไม่ได้ขอโทษไปแล้วหรือ?”
ซูหว่านเจานับนิ้วมือพลางร่ายยาวว่า “เมื่อวานเจ้าก็กินข้าวไปแล้ว วันนี้เหตุใดยังจะกินอีกเล่า คราวก่อนเจ้าขอโทษเพราะตรวจค้นห้องข้า คราวนี้เจ้าต้องขอโทษเพราะใส่ร้ายว่าข้าสมคบคิดกับสัตว์มาร”
นับเช่นนี้ได้ด้วยหรือ?
จูเฮ่อตาค้างอ้าปากหวอ ก่อนหันไปมองเสิ่นฉางอันตามจิตสำนึก “ศิษย์พี่เสิ่น ท่านไม่คิดจะจัดการนางหน่อยหรือ?”