ตอนที่ 52 ตอนนี้อย่ามาออดอ้อน

เสิ่นฉางอันโดดเด่นสะดุดตายิ่งนัก ซูหว่านเจามองเห็นเขาได้ในแวบเดียวจากบันไดไม้ของโรงเตี๊ยม ทั้งสองสบตากันพอดี

ชายหนุ่มเบือนสายตาไปอย่างเป็นธรรมชาติ “กินข้าวเถิด”

เสิ่นฉางอันอยู่ระดับทารกก่อกำเนิด ไม่จำเป็นต้องกินอาหาร ส่วนเซี่ยหานเซิงอยู่ระดับแกนทอง ก็ไม่จำเป็นต้องกินอาหารเช่นกัน ในที่นี้จึงมีเพียงซูหว่านเจาผู้บำเพ็ญตัวน้อยที่กำลังซดโจ๊กซู้ด ๆ แทะซาลาเปาอยู่

ชายหนุ่มทั้งสองไม่ได้กินอาหาร เสิ่นฉางอันนั่งดื่มชาอยู่ด้านข้าง ส่วนเซี่ยหานเซิงยื่นตะเกียบให้ซูหว่านเจา

นางรับตะเกียบมาอย่างเป็นธรรมชาติ ทั้งสองดูสนิทสนมกันอย่างยิ่ง เสิ่นฉางอันลูบไล้ขอบถ้วยพลางกล่าวว่า “อีกสักพักกลับสำนักพร้อมกัน”

กลับสำนักหรือ?

เช่นนั้นมิใช่ว่าเซี่ยหานเซิงก็ต้องกลับไปด้วยหรอกหรือ?

ซูหว่านเจาเงยหน้าขึ้นอย่างว่องไว ก่อนกล่าวออกมาโดยจิตสำนึกว่า “ไม่ได้”