ตอนที่ 32 ศิษย์น้องหญิง เจ้าต้องเชื่อข้า อยู่ให้ห่างจากเสิ่นฉางอัน

หากเขาไม่พูด ซูหว่านเจาก็คงลืมบาดแผลเล็กน้อยนี้ไปแล้ว ทว่าเมื่อเขาเอ่ยขึ้น ความสนใจของนางก็หวนกลับไปยังบาดแผลนั้นในชั่วพริบตา ข้อมือเริ่มปวดหนึบ ๆ ขึ้นมา

นางห้อยศีรษะลง ดอกไม้เล็ก ๆ บนศีรษะล้วนเหี่ยวเฉา ดูน่าเวทนายิ่งนัก

“หากรู้แต่แรกว่าเขาจะตกเป็นมาร ข้าจะ… ช่างเถิด ยกมือขึ้น”

ณ สถานที่เดิม นี่เป็นครั้งที่สามแล้วที่เขาให้นางยื่นมือออกมา

ครั้งแรกคือการลงโทษนางด้วยไม้ลงทัณฑ์ แหวนเย็นเยียบเคาะลงบนเนื้อนุ่มกลางฝ่ามือ ทิ้งความเจ็บแสบร้อนไว้ระลอกหนึ่ง

ครั้งที่สองคือการช่วยนางตรวจสอบปราณมาร

ส่วนครั้งนี้ เขาจับมือนางขึ้นมาด้วยตนเองแล้วตรวจดูอย่างละเอียด