ตอนที่ 26 เจาเจา: มา มัดตัวเองให้เรียบร้อย

ราตรีมืดมิด ลมแรง เหมาะแก่การลงมือก่อเหตุยิ่งนัก

ยามจื่อ ร่างเล็กบอบบางร่างหนึ่งลอบเร้นไปมาอย่างมีพิรุธ

ยามค่ำคืนมองเห็นไท่ชิง นางจึงเขย่งปลายเท้า เดินอย่างตะกุกตะกัก ทุลักทุเลยิ่ง

ในที่สุด นางก็อาศัยเส้นทางเล็ก ๆ ที่จำได้ เดินทางมาถึงเตาหลอมโอสถ

ระหว่างทางจำต้องผ่านเรือนเล็กข้าง ๆ

แมวลายดอกแขนลายซึ่งเป็นแมวกลางคืนกำลังเลียอุ้งเท้าอย่างตั้งใจ ดวงตาคู่หนึ่งส่องประกายเจิดจ้าในยามราตรี เมื่อสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ มันก็พองขนอย่างระแวดระวัง แต่เมื่อเพ่งมองจนเห็นว่าเป็นคนคุ้นเคย จึงคลายความระวังลง

กลับเป็นนกแก้วที่กระพือปีก เตรียมจะขับขานบทเพลงสักบท

ซูหว่านเจารีบข่มขู่เสียงเบา “หุบปาก! หากเจ้ากล้าส่งเสียง พรุ่งนี้ข้าจะบอกศิษย์พี่ใหญ่ให้ถอนขนเจ้าไปย่างกิน แล้วโรยยี่หร่าเอาไปเลี้ยงแมว”

เจ็ดสี “……”

มันกระพือปีก ร่างทั้งร่างทำเป็นรูปหัวใจ “เมียข้า เผ็ดร้อนเหลือเกิน เผ็ดร้อนเหลือเกิน”