ตอนที่ 14 ตบลงไปที ลมฝ่ามือยังหอมฟุ้ง

เซี่ยหานเซิงไม่ได้กล่าวต่อจนจบ

เพราะเนื้อหานั้นออกจะกล่าวได้ยากอยู่บ้าง

เขาชำระจิตตัดกิเลสมานานหลายปี ยากจะจินตนาการว่าตนเองจะจดจำนางได้เพียงเพราะริมฝีปากของสตรีผู้หนึ่ง

ยิ่งไม่อาจกล่าววาจาเจ้าชู้อย่าง “ริมฝีปากของเจ้านุ่มมาก ข้าเคยจุมพิตมา ย่อมมองออก” ได้

เขาเปลี่ยนหัวข้ออย่างแข็งกระด้าง “มิน่าเล่า เจ้าถึงต้องแย่งโอสถขับมารของข้า”

ซูหว่านเจายังคงกะพริบตาด้วยความสับสนอย่างยิ่ง ไม่เข้าใจว่าเขาพึมพำอะไรอยู่กันแน่

“ข้านึกว่าข้าช่วยดูดมันออกมาให้เจ้าแล้วเสียอีก”

ซูหว่านเจา: “?”

“ไม่คิดเลยว่าในร่างกายของเจ้าจะยังมีอยู่ แม้แต่ศิษย์พี่ใหญ่มหาปรมาจารย์ก็ยังตรวจไม่พบ”

ซูหว่านเจาทนไม่ไหวอีกต่อไป “เจ้ามีอะไรก็พูดให้จบในคราวเดียวได้หรือไม่?”