ตอนที่ 2 จุมพิตริมฝีปากนาง

ซูหว่านเจาสาบาน นางเพียงคิดจะถ่วงแข้งถ่วงขาเขาเท่านั้น

ใครจะรู้ว่าเพียงหลับตาจนมองไม่เห็นทางและสะดุดล้ม นางกลับกอดเขาเข้าอย่างลนลาน ก่อนจะถูกปราณมารผู้ไร้จรรยาบรรณนักสู้ลอบโจมตีในทันที

ศิษย์พี่สองยังพอมีมโนธรรมอยู่บ้าง รู้จักรับนางไว้ มิฉะนั้นนางคงได้แสดงการไถหน้ากับพื้นให้เขาชมเป็นแน่

การที่ปราณมารบุกเข้าสู่เส้นเอ็นลมปราณนั้นทรมานไม่น้อย นี่เป็นครั้งแรกที่นางประสบเหตุเช่นนี้ ซูหว่านเจานอนอยู่ในอ้อมแขนของศิษย์พี่สอง พลางครวญครางขอความช่วยเหลือจากระบบ

ระบบคงไม่เคยพบเจอคนโง่เขลาเช่นนี้มาก่อน หลังจากชุดตัวอักษรยุ่งเหยิงปรากฏขึ้น มันก็เค้นคำพูดออกมาอย่างกะทันหันว่า [เจ้าไม่ได้ด้อยไปกว่าเจ้าของร่างเดิมเลย]

โง่พอกัน