เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 223 ทะลุเข้าหนังสือสองร้อยยี่สิบสาม
“เกรงใจจริง ๆ ทำให้พวกคุณต้องสิ้นเปลืองแล้ว!”
อันอวี้เหมยมองไก่ผัดพริกแห้งที่เต็มไปด้วยพริกแห้งหั่นท่อนพลางหัวเราะแห้ง ๆ กล่าวขึ้น
“สมควรทำแล้ว เด็กผู้ชายศักดิ์ศรีค่อนข้างสูงแต่ร่างกายทนทาน วันหน้าหากพวกเขาทำผิดพวกคุณต้องสั่งสอนดี ๆ ถ้าไม่ไหวจริง ๆ ก็ค่อยใช้ไม้เรียวลงโทษในบ้านตัวเอง พวกคุณอย่าได้ทุบตีต่อว่าพวกเขาต่อหน้าคนนอกเด็ดขาด”
อันกั๋วกับอันหมินล้วนเป็นเด็กดี ขอเพียงปฏิบัติต่อพวกเขาอย่างเท่าเทียม พวกเขาก็จะว่าง่ายเชื่อฟัง
ทว่าผู้ใหญ่ในยุคนี้แทบไม่มีใครทำได้ ล้วนไม่เห็นค่าในศักดิ์ศรีและสิทธิในการพูดของเด็กเล็ก
เอาแต่คิดเองว่าหวังดีต่อลูก แต่กลับไม่เคยถามความสมัครใจของตัวเด็กเองเลย
“เรื่องนี้เธอวางใจเถอะ เด็กบ้านเราเองที่ไหนจะตัดใจตีลง ต่อว่ายิ่งเป็นไปไม่ได้เลย”