กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 179 ทะลุเข้าหนังสือร้อยเจ็ดสิบเก้า
“อ้ายหมิน เมื่อกี้เธอเรียกฉันว่าอะไรนะ”
ซ่งหรั่นหรั่นนึกว่าตัวเองหูแว่วไปอีกแล้ว จึงมองกู้อ้ายหมินเพื่อถามให้แน่ใจ
“แม่ครับ ผมปรึกษากับพี่ชายแล้ว ต่อไปพวกเราจะเรียกคุณว่าแม่ ส่วนแม่ที่ให้กำเนิดพวกเรา พวกเราก็จะจดจำไว้ในใจครับ”
“ใช่ครับ ต่อไปพวกเราอยากเรียกพ่อแม่”
การเรียกแม่ซ่งกับพ่อกู้ดูห่างเหินเกินไป พวกเขามอบบ้านที่ตนเองกับน้องชายใฝ่ฝันหามาโดยตลอดให้
“พวกนายอยากเรียกแม่ซ่งก็เรียกแม่ซ่ง ไม่ต้องกังวลว่าพอย้ายบ้านแล้วพวกเราจะเปลี่ยนไปหรอก”
ซ่งหรั่นหรั่นคิดว่าพวกเขาขาดความรู้สึกมั่นคงปลอดภัยเพราะต้องย้ายบ้านกะทันหันจนทำให้เปลี่ยนสรรพนามที่ใช้เรียก จึงเอ่ยปลอบพวกเขา