กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 37 ขอโทษที ตรงนี้ห้ามผ่าน
ชั้นมัธยมศึกษาปีที่สามห้องสอง
หนึ่งนาทีก่อนหน้า
เยคาเทรินาที่กำลังหลับตาพักผ่อนอยู่ในมุมห้องเรียนพลันลืมตาขึ้นมาอย่างกะทันหัน
เผยให้เห็นนัยน์ตาแนวตั้งสีทองคู่นั้น
เธอผุดลุกขึ้นแล้วเดินมาที่ริมหน้าต่างอย่างเงียบเชียบไร้สุ้มเสียง
ทว่าอีกฟากหนึ่งของหน้าต่าง ลู่สือเหยี่ยนผู้รับหน้าที่เฝ้ายามกำลังนอนคว่ำอยู่กับพื้น
เขากำลังรื้อค้นหาบางสิ่งในกองกระเป๋านักเรียนเก่า ๆ และเสื้อผ้าที่ตกเกลื่อนกลาด
“บัดซบ… ทำไมมีแต่ซองเปล่าวะ…”
ลู่สือเหยี่ยนสบถพึมพำพลางโยนซองบุหรี่เปล่าทิ้งไปหลายซอง สีหน้าดูหงุดหงิดกระวนกระวายไม่น้อย