กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 31 สันดานดิบมนุษย์
“หุบปาก!”
สายตาของลู่สือเหยี่ยนพลันเย็นเยียบขึ้นมา
“ลืมที่ฉันพูดไปแล้วหรือไง?”
“อยู่ที่นี่ ห้ามส่งเสียงเอะอะโวยวาย”
ลู่สือเหยี่ยนชี้ไปยังม่านฝนที่โปรยปรายทั่วฟ้าด้านนอกหน้าต่าง น้ำเสียงเย็นเยียบจับขั้วหัวใจ
“ไม่อย่างนั้น ฉันก็ไม่รังเกียจที่จะโยนแกออกไปข้างนอกตอนนี้ ให้กลายเป็นเสบียงของหมอนั่น”
“ขอโทษ… คุณผู้ชายลู่ ฉันรู้ตัวว่าผิดไปแล้ว”
พอคำพูดนี้หลุดออกมา นักเรียนชายที่เดิมทีสติแตกไปแล้วก็สงบลงในชั่วพริบตา
เขาจ้องเขม็งไปยังโฮชิโนะตาไม่กะพริบ ความแค้นในแววตาไม่ได้ลดน้อยลงไปเลยสักนิด แต่ความหวาดกลัวทำให้เขาเลือกที่จะยอมจำนน