กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 3 คำแรก และเลือดหยดแรก!
การจมอยู่ในภวังค์ความคิดตลอดสิบนาที ช่างยาวนานราวกับผ่านไปหนึ่งศตวรรษ
ภายในตู้โดยสารมีเพียงเสียงลมหายใจหนักหน่วง และเสียงประแจในมือช่างหวังที่เคาะกระทบกับเบาะนั่ง
“ไม่ได้การ…ต้องมีคนลงไปดูสักคน”
ช่างหวังเงยหน้าขึ้นอย่างกะทันหัน ดวงตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยบ่งบอกว่าสภาพจิตใจของเขามาถึงทางตันแล้ว
เขาไม่อยากตาย เขาอยากกลับบ้าน
ทว่าเขาไม่กล้าลงไปคนเดียว
“ใครจะลงไป? ใครเต็มใจจะลงไปบ้าง?”
สายตาของช่างหวังกวาดมองไปทั่วทั้งตู้โดยสารราวกับหมาป่าผู้หิวโซ
บรรดานักเรียนที่สบสายตากับเขาต่างพากันก้มหน้าลง ด้วยกลัวว่าจะถูกเอ่ยชื่อ