เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 350 อันตรายยามค่ำคืน
ที่แท้ก็คือโม่จื่อสิงที่เพิ่งลาดตระเวนกลับมานั่นเอง
“นี่ไม่ใช่ระเบิดนะ!” หลี่เสี่ยวถงพูดเสียงดังขึ้นมาประโยคหนึ่ง
โม่จื่อสิงขมวดคิ้วเล็กน้อย “นี่ไม่ใช่ระเบิดแล้วมันคืออะไรกัน นายดูสิว่ามันเหมือนกับลูกในมือฉันเปี๊ยบเลยไม่ใช่เหรอ”
เห็นเพียงฝ่ามือหุ่นเกราะขนาดยักษ์ของเขาประคอง ‘ลูกทรงกลม’ ที่เหมือนกับลูกกลางอากาศเปี๊ยบเอาไว้ แล้ววางลงตรงหน้าทุกคน
“รุ่นพี่ม่อ นี่ไม่ใช่ระเบิดจริง ๆ นะ นี่คืออุปกรณ์ให้ความร้อนที่ฉันเพิ่งดัดแปลงใหม่ต่างหาก!”
“หา?” โม่จื่อสิงอึ้งไปชั่วขณะ จากนั้นก็เปิดห้องนักบินหุ่นเกราะออกอย่างแรง กระโดดลงมาจากข้างใน หลังจากสัมผัสดู 2 วินาทีแล้วก็รู้สึกว่ายังไม่พอ จึงเปิดหมวกนิรภัยกันหนาวออกอีก
จากนั้น เขาก็ตะโกนออกมาด้วยความดีใจระคนประหลาดใจว่า “ว้าว! จริงด้วยแฮะ! รู้สึกว่ารอบ ๆ อุ่นขึ้นเยอะเลย!”
เพื่อนร่วมทีมสาขาวิจัยสัตว์ประหลาดพยักหน้าเห็นพ้อง: ก็ใช่น่ะสิ พวกเราเริ่มรู้สึกเหงื่อซึมกันนิด ๆ แล้วเนี่ย!
“ถ้ามีของสิ่งนี้แล้ว ก็ไม่ต้องสวมหมวกเกราะนี่แล้วใช่ไหม” โม่จื่อสิงรู้สึกว่าหมวกเกราะนี้ค่อนข้างอบอ้าว ถ้าไม่สวมได้ เขาก็ไม่อยากจะสวมเท่าไรนัก