กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 339 หญ้าเสวี่ยจี๋
“เอ๊ะ? รุ่นพี่ม่อล่ะ?” เคออวิ๋นเหยาพลันรู้สึกว่าช่วงมื้อกลางวันวันนี้เงียบเป็นพิเศษ
“เขาน่ะหรือ ตอนนี้ยังอยู่ในแคปซูลรักษาภายในห้องพยาบาล!” ซูหนิงหนิงนั่งแผ่อยู่ด้านข้าง ตอบอย่างไม่ใส่ใจ
เคออวิ๋นเหยาพลันเบิกตากว้าง: ???
ไม่ใช่สิ นี่เกิดอะไรขึ้น? อยู่ดี ๆ ทำไมถึงเข้าแคปซูลรักษา?
เคออวิ๋นเหยารีบหันไปมองโซมายา
โซมายาเองก็ไม่มีท่าทีร้อนใจ เพียงมองเคออวิ๋นเหยาครู่หนึ่ง ครั้นเห็นความกังวลในแววตาเธอ ก็พลันนึกอะไรขึ้นได้
“เหยาเหยา… เธอลืมไปแล้วหรือว่า ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป แต่ละกลุ่มเล็กต้องผลัดกันเข้ารับการฝึกความทนทานกลางแจ้งโดยไม่มีจักรกลศึก?”
เคออวิ๋นเหยา: ……มีเรื่องนี้ด้วยหรือ?
เธอยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน “พี่สาวโซมายา พูดตอนไหนหรือ?”