เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 329 เคราะห์กรรมมิอาจเลี่ยง
ประกายแสงลึกล้ำวูบไหวในดวงตาของเคออวิ๋นเหยา ไม่รู้ว่าในใจกำลังวางแผนการอะไรอยู่ มุมปากยกยิ้มขึ้นบางเบา
รอยยิ้มจาง ๆ ที่ยากจะสังเกตเห็นนั้น แต่งแต้มกลิ่นอายความเสเพลไม่ยี่หระขึ้นบนใบหน้าของเธอ ดูไม่หลงเหลือความเรียบร้อยว่านอนสอนง่ายดังเช่นวันวานแม้แต่น้อย
แม้ในยามนี้จะไม่มีผู้ใดมองเห็น เธอก็ยังคงเก็บงำสีหน้ากลับคืนมาภายในเวลาเพียงไม่กี่วินาที
จากนั้นจึงเอ่ยเสียงเบากับหวังลี่และเฉินเหว่ยว่า “ประเดี๋ยวพวกเธอสองคนไปยืนเฝ้าธงกองทัพอยู่ข้างหลังฉันนะ ที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉันก็พอ”
ข้อเสนอนี้ทำให้ทั้งสองคนเอ่ยคัดค้านขึ้นมาทันควัน “รุ่นน้องอวิ๋นเหยา ทำแบบนี้ได้ยังไงกัน”
หากเกิดเหตุไม่คาดฝันอะไรขึ้นมาจริง ๆ ก็ควรเป็นพวกเขาสองคนสิที่ต้องปกป้องเคออวิ๋นเหยา!
เดี๋ยวก่อน ไม่สิ! ไม่ถูกต้อง! เรื่องสำคัญไม่ใช่เรื่องนี้ แต่เป็นเพราะเหตุใดเคออวิ๋นเหยาถึงพูดเช่นนี้ต่างหาก
“รุ่นน้องอวิ๋นเหยา มีสถานการณ์อะไรเกิดขึ้นเหรอ” หวังลี่เอ่ยถามด้วยสีหน้าระแวดระวังเต็มเปี่ยม