เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 299 ที่หลงเหลือ
——
[ไป! พวกเราไปประมือกับโรงเรียนนายร้อยคาเกียร์กันเดี๋ยวนี้!] โซมายาเพิ่งดูแผนที่ ค้นหาตำแหน่งของโรงเรียนนายร้อยแห่งก่อนหน้านั้น เทียบหาดูคร่าวๆ จนยืนยันตำแหน่งฐานที่มั่นของโรงเรียนนายร้อยแห่งนั้นได้
[รับทราบ!]
คนกลุ่มใหญ่ใช้ความมืดมิดของราตรี พากันหลั่งไหลไปยังตำแหน่งที่พวกเขาไปเมื่อตอนกลางวันอย่างรวดเร็ว
เป็นไปตามคาด คนกลุ่มนั้นยังคงเฝ้าอยู่ที่นั่น
คนพวกนี้ไม่ได้ใจกล้าเหมือนพวกเขาที่กล้าออกไปนอกขอบเขตตำแหน่งฐานที่มั่น โดยเฉพาะในช่วงอันตรายเช่นนี้ เพราะกลัวว่าจะถูกใครลอบโจมตี
[บุกเข้าไปจัดการเลย!]
โซมายาโบกมือทีหนึ่ง ผู้คนนับไม่ถ้วนด้านหลังต่างขับหุ่นรบพุ่งทะยานเข้าไป
การโจมตีซัดสาดตามมาติดๆ แสงสีตระการตาพลันสว่างวาบ ราตรีในวินาทีนี้ถูกจุดให้สว่างไสวขึ้นมาในทันใด