กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 293 มีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
“คนอื่น ๆ ในกลุ่มเล็กล่ะ” อวิ๋นเหยาถามขึ้นกะทันหัน
“มีคำสั่งอะไรหรือ” ดวงตาของอันเจ๋อเป็นประกาย
“เปล่า ฉันอยากให้นายไปบอกพวกเขาให้ถอยออกไปไกลหน่อย จะได้ไม่ถูกคนพวกนั้นพบเข้า”
“อ้อ เรื่องนี้เอง ฉันบอกให้พวกเขาถอยไปไกลตั้งนานแล้ว”
“ถ้าอย่างนั้นก็ดี”
แต่อันเจ๋อครุ่นคิดถึงตำแหน่งที่พวกเขาอยู่ตอนนี้ “พวกเราหลายคนอยู่ตรงนี้ จะไม่ถูกพบจริง ๆ หรือ”
อวิ๋นเหยาส่ายหน้า “ไม่หรอก ฉันวางม่านกำบังล่องหนไว้รอบ ๆ แล้ว”
ตอนการแข่งขันอุ่นเครื่องครั้งนั้น เธอก็อาศัยการสวมม่านกำบังล่องหนอีกชั้นไว้นอกเกราะป้องกันกาย จึงยืนหยัดจนถึงสุดท้ายโดยไม่ถูกพบ
อันเจ๋อเบิกตากว้างขึ้นทันที นี่เกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไร ทำไมเขาถึงไม่รู้สึกอะไรเลย