เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 286 การแตกสลาย
—ฐานที่มั่นของมหาวิทยาลัยการทหารที่หนึ่งแห่งสหพันธรัฐ
หลังเคออวิ๋นเหยาเก็บกวาดผู้บุกรุกแล้ว จู่ ๆ เธอก็รู้สึกว่า ปล่อยคนเข้ามาให้เธอจัดการเป็นระยะ ๆ ดูเหมือนจะใช้ได้ไม่น้อย
เธอจึงตัดสินใจปรึกษาโซม่าหยาทันที [พี่โซม่าหยา คุณว่า หากทำเหมือนเมื่อครู่นี้ พวกคุณปล่อยคนเข้ามาเป็นระยะ ๆ ให้ฉันจัดการ ค่อย ๆ ทำลายขุมอำนาจภายนอก คุณคิดว่าอย่างไร]
โซม่าหยาเลิกคิ้ว เห็นได้ชัดว่าไม่คิดว่าเธอจะนึกวิธีเช่นนี้ออก
แต่พอลองคิดอีกที ดูเหมือนก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้
[เธอยังไหวอยู่ไหม] ตอนนี้สู้กันมาหลายชั่วโมงแล้ว ที่จริงทั้งสองฝ่ายต่างเหนื่อยล้า ต่างกำลังฝืนประคองตัว
วิธีของเคออวิ๋นเหยานับเป็นหนทางทำลายทางตันได้ แต่เธอกลัวว่าเคออวิ๋นเหยาจะฝืนต่อไม่ไหว
[ตอนนี้ยังไหว ปล่อยเข้ามาสักสองสามคนได้ แต่อย่าถี่เกินไป เว้นช่วงสักหน่อย ปล่อยเป็นระยะ ๆ ให้ฉันได้พักหายใจบ้าง]
[ได้ เธอพร้อมเมื่อไรบอกฉัน ฉันจะจัดคนเปิดช่องโหว่]