กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 269 แววตาแสนคับแค้น
“นี่ สหาย! มาคุยกันหน่อยเป็นไง?”
“มีอะไรต้องคุยกัน? พวกนายก็แค่อยากฮุบไว้คนเดียวไม่ใช่หรือไง?”
“ไม่ใช่ จะเรียกว่าฮุบคนเดียวได้ยังไง? นี่เรียกว่าคนมีความสามารถย่อมได้ครอบครอง ใครได้มาก็เป็นของคนนั้นสิ!”
“แต่ฉันไม่อยากให้นายได้ไป!”
“……”
ไม่ใช่สิ ทำไมคนพวกนี้ถึงพูดไม่รู้เรื่องเอาเสียเลย?
“งั้นพวกเรากำจัดมหาวิทยาลัยทหารสหพันธ์อันดับหนึ่งให้ตกรอบก่อน แล้วค่อยสู้กันเองให้เต็มที่ไม่ได้หรือไง?”
“คิดว่าฉันโง่หรือไง! ถ้าดวลตัวต่อตัว พวกเราจะสู้พวกนายได้ที่ไหน?”
พวกเขาไม่ได้โง่เสียหน่อย