เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 262 ความคิดบางอย่าง
“ทำไมรู้สึกว่าพอมารวมตัวกับพวกนายสองคนแล้ว โชคถึงดีขึ้นกันนะ” ซูหนิงหนิงเอ่ยรำพึงขณะเดิน
เคออวิ๋นเหยาทำหน้างงงวย
อะไรกันเนี่ย
โม่จื่อสิงหัวเราะฮิฮิอย่างค่อนข้างภาคภูมิใจ “โชคพวกเราต้องดีอยู่แล้วสิ ไม่อย่างนั้น จะเป็นกลุ่มแรกในทีมที่หา ‘ธง’ เจอได้ยังไง”
ซูหนิงหนิงส่งเสียง “ชิ” ใส่เขาทันที พลางเอ่ยพึมพำ “ใช่นายหรือไง อย่าสำคัญตัวเองผิดไปหน่อยเลยได้ไหม ฉันหมายถึงเหยาเหยา เหยาเหยาต่างหาก”
เธอจงใจเน้นย้ำอีกครั้ง ว่าทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเพราะเคออวิ๋นเหยา
ทว่าโม่จื่อสิงกลับนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง เมื่อหวนนึกถึงตั้งแต่ตอนแยกกลุ่มจนถึงตอนนี้ เขาก็พยักหน้าอย่างหนักแน่น “อืม เธอพูดไม่ผิดจริง ๆ น้องสาวอวิ๋นเหยาโชคดีมากจริง ๆ นั่นแหละ”
“เอ๊ะ” ซูหนิงหนิงชะงักไป ทำไมคนคนนี้ถึงยอมรับง่าย ๆ เสียอย่างนั้น
นี่มันไม่ค่อยเหมือนนิสัยของเขาเลยสักนิด