เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 235 วนไปวนมาก็ล้วนเป็นคนคุ้นเคย
ซูหนิงหนิงปล่อยจอยแล้ว
เธอนั่งอยู่ข้างมู่ไป๋อวี่ที่ “สลบ” ปล่อยจอยไปเลย อยากเป็นอย่างไรก็เป็นไป!
ว่ากันตามจริง การกระทำของเธอก็แอบร้ายอยู่ไม่น้อย
อย่างไรเสีย คนที่ต้องอึดอัดท้ายที่สุดก็ไม่ใช่เธอ แต่เป็นมู่ไป๋อวี่ที่ “สลบ”
เขารับรู้ได้ตลอดว่ามีคนอยู่ข้างกาย จะฟื้นหรือไม่ฟื้นจึงกลายเป็นปัญหา
เขาอดคิดไม่ได้ว่า เพื่อนร่วมทีมพวกนี้ใช้ไม่ได้จริง ๆ เขาสลบแล้ว ทำไมไม่ส่งเขาไปห้องพยาบาล?
ซูหนิงหนิง: ฮึ ๆ! หากส่งไปจริง คุณกล้าไปหรือ?
มู่ไป๋อวี่ยังนึกถึงจุดนี้ไม่ทัน เขาเพียงคิดว่าการแกล้งสลบตอนนี้เป็นความจำเป็น เขาไม่อยากนอนคว่ำอยู่แบบนี้ตลอด!
มู่ไป๋อวี่บ่นพึมพำในใจ ผู้หญิงอย่างซูหนิงหนิงหยาบคายจริง ๆ ทำเขาสลบแล้วยังไม่รู้จักเปลี่ยนท่าให้สบายหน่อย ช่างเถอะ!