กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บุปผาซ่อนพิษ
ตอนที่ 17 กลับหมู่บ้านบริจาคเงินสร้างถนน
สีหน้าของน้าชายหลิวเยวี่ยดำสนิท ความอ่อนน้อมและความสง่างามจอมปลอมถูกฉีกทิ้งจนหมดสิ้น
รอยยิ้มแทบจะประคองไว้ไม่อยู่แล้ว เสือยิ้มที่เอาแต่ยิ้มมาตลอดจู่ ๆ ก็เลิกยิ้ม หลิวเยวี่ยรู้สึกขนหัวลุก ถอยหลังหนีด้วยความกลัวสองก้าว
คนอื่น ๆ อึดอัดกันอยู่บ้าง แม้จะเกรงใจไม่กล้าจากไป
“เยว่เยว่ เธอเช่าที่นี่มาได้ยังไงกัน”
หวังเชี่ยนมองสำนักงานสุดหรูบนชั้นแปดแห่งนี้
“ถ้าฉันบอกว่าอาคารไห่ฝูเป็นของฉัน เธอจะเชื่อไหม”
หมิงเยวี่ยเอ่ยยิ้ม ๆ
หวังเชี่ยนมองเธอด้วยสีหน้าเหมือนมองคนโง่ “เยว่เยว่ กลางวันแสก ๆ อย่าฝันกลางวันสิ”
หมิงเยวี่ยอดขำไม่ได้ ทำไมตอนนี้พูดความจริงแล้วยังมีคนไม่เชื่ออีก