เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 168 หวนคืนสู่แดนรกร้าง ความเปลี่ยนแปลงสะเทือนฟ้า
รอยแยกมิติบิดเบี้ยวระลอกหนึ่ง เหออวี่ก้าวเท้าเดินออกมาจากข้างใน กลิ่นอายแดนรกร้างอันคุ้นเคยพัดโชยเข้าปะทะใบหน้า ทว่ากลับแฝงความสิ้นหวังและความผุพังที่เข้มข้นยิ่งกว่าเดิม
สิ่งปลูกสร้างที่เคยชำรุดทรุดโทรม บัดนี้ยิ่งพังทลายลงไปอีก ลมทรายพัดกระหน่ำ แทบจะฝังกลบร่องรอยทั้งหมดที่เคยมีมา
ผู้คนอันเบาบางต่างหน้าเหลืองซูบผอม เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง แววตาเต็มไปด้วยความด้านชาและความหวาดกลัว
"เชี่ยเอ๊ย นี่มัน...อนาถกว่าตอนก่อนที่ฉันจะไปอีกนะเนี่ย!" เหออวี่อดสบถคำหยาบออกมาไม่ได้ อารมณ์เดิมที่ผ่อนคลายพลันหนักอึ้งขึ้นมาทันที
เขาออกจากแดนรกร้างมุ่งหน้าไปศึกษาต่อยังสถาบันศึกษาเพียงไม่กี่เดือน ทำไมถึงรู้สึกเหมือนที่นี่ผ่านไปหลายสิบปีอย่างนั้นล่ะ?
ปัญหาทรัพยากรขาดแคลนรุนแรงยิ่งกว่าที่เขาจินตนาการไว้ ในอากาศอบอวลไปด้วยความตึงเครียดและความไม่สงบ