เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 147 ปราการมั่นคงในที่สุด การเดินทางครั้งใหม่กำลังจะเริ่ม
เหออวี่เดินตามคนงานเหมืองที่เป็นหัวหน้า เลี้ยวลดคดเคี้ยวจนมาถึงเพิงพักซอมซ่อแห่งหนึ่ง
บอกว่าเป็นเพิงพัก แต่ความจริงดูเหมือนเพิงชั่วคราวที่เอาแผ่นโลหะเหลือทิ้งกับเศษผ้าขาดๆ มาปะติดปะต่อกัน พอให้คุ้มแดดคุ้มฝนได้อย่างกระท่อนกระแท่นเท่านั้น
ภายในเพิงพักมีแสงสลัว ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้นและเชื้อรา ชวนให้รู้สึกอึดอัดอย่างยิ่ง
"พี่ชาย เรียกคุณว่าอะไรดี?" เหออวี่เป็นฝ่ายทำลายความเงียบก่อน ยื่นแท่งพลังงานที่ "ยึด" มาจากผู้จัดการเหมืองเฉินส่งไปให้แท่งหนึ่ง
คนงานเหมืองรับแท่งพลังงานไป ทว่าไม่ได้กิน เพียงแค่กำไว้ในมือแน่น สายตาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง "เรียกฉันว่าเหล่าหลีก็พอ"
เหออวี่ไม่ได้ถือสา เขารู้ดีว่าในยุควันสิ้นโลก ความไว้วางใจมีค่ายิ่งกว่าสิ่งใด โดยเฉพาะกับเหล่าคนงานเหมืองที่ถูกกดขี่มาอย่างยาวนานเหล่านี้