กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 150 ให้ชาวบ้านกินอิ่มนุ่งอุ่น มันยากนักหรือ?
“พวกเจ้าอย่าได้สายตาสั้นกันนักเลย ทำสงครามมีที่ไหนบ้างไม่ตายคน ไม่ผลาญเงิน?”
รบเสร็จพวกเราค่อยสร้างใหม่ก็สิ้นเรื่อง เมืองหนิงหยวนมีปืนใหญ่แค่สิบกว่ากระบอก ยังทำให้พวกทาสเจี้ยนล้มตายบาดเจ็บสาหัสได้
“หากมีปืนใหญ่สักร้อยกระบอกเล่า? ขอแค่คนไม่ก่อเรื่อง เมืองหนิงหยวนก็จะเป็นปราการธรรมชาติที่พวกทาสเจี้ยนไม่มีวันข้ามผ่านได้ชั่วกัปชั่วกัลป์”
พอพูดถึงตรงนี้ ฉงเจินก็นึกถึงหยวนฉงฮว้านขึ้นมา
ในประวัติศาสตร์บอกว่าเขาแอบเจรจาสงบศึกกับพวกทาสเจี้ยนตามอำเภอใจ จริงเท็จแค่ไหนก็ไม่รู้
เสร็จเรื่องนี้เมื่อไหร่ คงต้องเรียกตัวกลับมาพบหน้าด้วยตัวเองสักครั้ง
หลี่กั๋วผู่เผยอริมฝีปาก เอ่ยเสียงเบาว่า “ฝ่าบาท พระองค์ทำเช่นนี้มิใช่บีบให้...”
แต่พอพูดได้แค่ครึ่งเดียว เขาก็ไม่ได้พูดต่อ
ความหมายในคำพูดนั้น คนอื่นต่างก็รู้ดี