ตอนที่ 117 วิทยาศาสตร์ไม่มีพรมแดน เริ่มต้นสู่อนาคต

ตอนที่ 117 วิทยาศาสตร์ไม่มีพรมแดน เริ่มต้นสู่อนาคต

“ขอฝ่าบาททรงมีพระบรมราชโองการพ่ะย่ะค่ะ!”

สวีกวงฉี่ทั้งสามคนมองฉงเจินด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

“ประโยคแรก วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีไม่มีพรมแดน แต่นักวิจัยเทคโนโลยีมีพรมแดน!”

“พวกเจ้าเองก็คงไม่อยากเห็นว่าวันหนึ่ง ชาติต่างแดนพวกนั้นจะเอาเทคโนโลยีอาวุธปืนที่พวกเจ้าคิดค้นไปบุกตีต้าหมิง แล้วทำให้ราษฎรต้าหมิงต้องมาตายใต้เงื้อมมืออาวุธของพวกเจ้าหรอกนะ!”

อย่าคิดว่าเราพูดให้ตื่นตูม ลองดูพวกฮอลันดาที่ยึดไต้หวัน โจรสลัดวาโกะที่ต้าหมิงสู้รบมานานหลายปี แล้วก็พวกสเปนที่หาวจิ้งสิ

สำหรับต่างแดนแล้ว ต้าหมิงคือผืนดินอันอุดมสมบูรณ์ ทั้งผ้าไหม ชา เครื่องเคลือบดินเผา และอื่นๆ ของพวกเรา ในสายตาพวกเขามันก็คือเงินทองทั้งนั้น

“ตอนนี้ยังไม่รุกราน ไม่ได้แปลว่าวันหน้าจะไม่ทำ”