บทที่ 354

บทที่ 354

มองตามแผ่นหลังของฮูหยินผู้เฒ่าจี้ที่เดินจากไปกับนายท่านสามด้วยความเด็ดเดี่ยว

จี้ฉางเหิงยืนอยู่ที่ตรงนั้น เนิ่นนานกว่าจะดึงสติกลับมาได้

หลิวหยุนเหนียงรีบตามมาแล้วขมวดคิ้วเอ่ยขึ้น "ตั้งแต่ที่น้องสามเข้าตาองค์น้อย ท่านย่าก็ให้ความสำคัญกับห้องสามเป็นที่สุด หรือว่านี่จะเป็นสิ่งที่ท่านย่าแย่งชิงมาให้น้องกันแน่"

จี้ฉางเหยียนจู่ๆ ก็เกิดเข้าตาองค์น้อยขึ้นมา กลายเป็นองครักษ์คอยติดตามรับใช้ใกล้ชิด พาลทำให้ห้องสามได้รับอานิสงส์พลอยฟ้าพลอยฝนไปด้วย

แต่ทว่าห้องใหญ่กลับต้องพึ่งพาตนเองในทุกๆ เรื่อง

หลิวหยุนเหนียงอดรู้สึกไม่ความเป็นธรรมแทนสามีของตนไม่ได้

ไม่ว่าจะจัดลำดับอาวุโสอย่างไรก็ไม่มีวันวนมาถึงจี้ฉางเหยียนแน่นอน!

จี้ฉางเหิงเหลือบมองหลิวหยุนเหนียงแวบหนึ่ง ก่อนหน้านี้ที่มีฮูหยินผู้เฒ่าจี้อยู่ในจวน ทำให้เขาจำต้องไว้หน้าหลิวหยุนเหนียงและให้เกียรติอยู่เสมอ

ยามนี้เมื่อมองใบหน้าที่เกลี้ยงเกลานี้อีกครั้ง ในใจเขากลับยิ่งรู้สึกอึดอัดระคนขัดเคือง เอ่ยขึ้นว่า "นี่คือเรื่องของตระกูลจี้ เจ้าอย่าได้สอดมือเข้ามายุ่งเลย ว่างนักก็ไปอยู่เป็นเพื่อนมารดาให้มากๆ เถอะ"