บทที่ 339

บทที่ 339

จี้จื่อฉิงเผยสีหน้าสำนึกผิดออกมาเล็กน้อย "เป็นเพราะข้าชั่ววูบสะเพร่าไป ไม่ควรไปมีเรื่องกระทบกระทั่งกับนางในงานเลี้ยง เห็นว่านางดูไม่มีพิษมีภัย แต่กลับลืมไปว่านางเองก็ได้รับการเลี้ยงดูมาอย่างสูงส่งดั่งไข่ในหิน ทนรับความน้อยเนื้อต่ำใจแม้แต่น้อยไม่ได้เช่นกัน"

ตอนนี้จะกล่าวอันใดก็สายไปเสียแล้ว

พี่น้องทั้งสองมองหน้ากัน จี้จื่อฉิงก็เอ่ยขึ้นมา "หรือว่าพวกเราไปหาท่านย่า เผื่อจะคิดหาหนทางได้บ้าง บรรพบุรุษตระกูลจี้ยังพอมีไมตรีจิตอยู่บ้างกับองค์รัชทายาท"

จี้ฉางเหิงส่ายหน้า "ท่านย่าไม่มีทางยอมทิ้งศักดิ์ศรีไปขอร้ององค์รัชทายาทเพื่อเรื่องของเจ้ากับข้าหรอก อีกอย่าง ผู้ที่ลงโทษมารดาคือพระชายารัชทายาท แล้วองค์รัชทายาทไหนเลยจะยอมหักหน้าพระชายารัชทายาทเพื่อท่านย่าเล่า"

เขาลุกขึ้นยืนที่หน้าขั้นบันไดทอดสายตาออกไปไกล คิ้วขมวดมุ่นจนแทบผูกกันเป็นปม ในหัวมีแต่คำพูดของฮูหยินจี้ที่ว่า พระชายารัชทายาทตรัสด้วยพระองค์เองว่าเล่อเยี่ยนมีคู่หมั้นหมายแล้ว

เขาลอบสืบเรื่องนี้เป็นการส่วนตัวมาแล้ว แต่บรรดาบุรุษที่เล่อเยี่ยนเคยเข้าใกล้ล้วนถูกตรวจสอบจนหมดสิ้นไร้ข้อยกเว้น ไม่พบร่องรอยที่น่าสงสัยเลยแม้แต่น้อย

…

รุ่งอรุณวันต่อมา ฮูหยินจี้ถูกเรียกตัวเข้าวังอีกครา นางแบกสังขารที่เหนื่อยอ่อน ก้าวเดินแทบจะไร้เรี่ยวแรง จี้จื่อฉิงมารออยู่หน้าประตูตั้งแต่เช้าตรู่

เมื่อเห็นบุตรสาว หนังตาของฮูหยินจี้ก็กระตุกวูบ "เหตุใดเจ้าจึงมาเล่า"