บทที่ 319

บทที่ 319

ณ สนามมาลาโปลี รอยยิ้มอันเจิดจ้าและเปี่ยมด้วยความมั่นใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเล่อเยี่ยน นางมือหนึ่งถือแส้และบังเหียน อีกมือหนึ่งกุมไม้มาลาโปลีไว้แน่นขณะควบทะยานไปทั่วสนาม

บรรดาฮูหยินที่นั่งชมอยู่ใต้กระโจมต่างจับจ้องมองกันอย่างไม่วางตา ฮูหยินจั่นยิ้มก็ไม่ใช่ไม่ยิ้มก็เชิง หันไปเอ่ยกับฮูหยินจี้ว่า "ไม่แปลกใจเลยที่ฝ่าบาททรงโปรดปรานประคบประหงมไว้ในดวงใจ องค์หญิงทรงสง่างามราวกับไข่มุกสวรรค์เช่นนี้ ในใต้หล้าจะมีสักกี่คนกันเชียวที่มีคุณสมบัติคู่ควร?"

คำกล่าวนี้จงใจเอ่ยให้ฮูหยินจี้ฟังโดยเฉพาะ

ผู้ที่มาร่วมชมความสนุกในวันนี้ยังมีจงซื่อ ซึ่งแต่งงานกับฉางเวยคนสนิทขององค์รัชทายาท บัดนี้ได้กลายเป็นฮูหยินป๋อแล้ว จงซื่อใช้มือป้องปากหัวเราะเบาๆ "ยามปกติพระชายารัชทายาททรงหวงแหนปกป้องยิ่งนัก กลัวว่าผู้คนจะแอบหมายปอง พวกเราจึงนึกว่าองค์หญิงจะทรงถูกตามใจจนเสียคนเสียอีก ช่างเป็นพยัคฆ์ย่อมไม่ให้กำเนิดบุตรสุนัข องค์หญิงไม่เพียงมีฝีมือขี่ม้าเป็นเลิศ ทั้งบุ๋นยังสามารถแต่งกลอนได้ทันที ทรงเก่งกาจทั้งบุ๋นและบู๊เช่นนี้ หาใช่คนทั่วไปที่จะคู่ควรได้เสียเมื่อไร"

ฮูหยินท่านอื่นๆ ต่างพากันเออออตาม "ใครจะไปคาดคิดเล่าว่าฝีมือขี่ม้าขององค์หญิงจะยอดเยี่ยมถึงเพียงนี้!"

"ช่างน่าทึ่งจนต้องมองด้วยสายตาเปลี่ยนไปจริงๆ!"

คำสรรเสริญเยินยอแต่ละประโยคดังก้องประเดประดังเข้ามา