บทที่ 316

บทที่ 316

ฮูหยินจี้มองเห็นจี้ฉางเหิงถูกรั้งตัวไว้อยู่แต่ไกล รีบกวักมือเรียกให้เขาเดินเข้าไป ทั้งยังไม่ลืมเหลือบมองไปยังจิ่นชูที่นั่งอยู่บริเวณส่วนบนสุดของห้องด้านใน

ยามนี้จิ่นชูกำลังตั้งใจฟังฮูหยินกั๋วกงกล่าววาจา หาได้มองมาทางนี้ไม่ ด้วยเหตุนี้ฮูหยินจี้จึงผ่อนลมหายใจออกมาอย่างไม่รู้ตัว

จี้ฉางเหิงเดิมทีก็มีรูปร่างหน้าตาโดดเด่นสะดุดตา ดวงตาหงส์คู่ยิ่งชวนมองเป็นพิเศษ ยามที่เขาเดินผ่านไปย่อมมีคุณหนูหลายนางหน้าแดงก่ำ แอบมองเขาอย่างลับๆ ครั้นได้ยินเสียงกระแอมไอคราหนึ่ง ก็รีบเก็บสายตากลับอย่างลิบลับ ก้มหน้าลงและไม่กล้าหันไปมองอีก

"ฉางเหิง" ฮูหยินจี้ลดเสียงเอ่ยถาม

ยามที่จี้ฉางเหิงลดสายตาลงมองโดยไม่รู้ตัว สายตาก็ทอดไปยังเงาร่างสีขาวสายหนึ่ง เล่อเยี่ยนนั่งอยู่ข้างกายจิ่นชู เอียงศีรษะคล้ายกำลังกระซิบกระซาบสิ่งใดอยู่ ร่างกายส่วนใหญ่ถูกสาวใช้บังไว้ หากไม่สังเกตให้ดีก็มองไม่เห็นใบหน้าของนาง

ผิวพรรณขาวผ่องกระจ่างใส เครื่องหน้าประดุจภาพวาด งดงามยิ่งนัก

ส่งผลให้เขาฟังไม่ถัดแม้กระทั่งสิ่งที่ฮูหยินจี้กล่าว ผ่านไปครึ่งค่อนวันจึงดึงสายตากลับมา หันไปมองฮูหยินจี้ด้วยสีหน้าฉงนสนเท่ห์

จี้ฉางเหิงกล่าวเฉไฉ "ท่านแม่ กลับจวนแล้วค่อยว่ากันเถิด"