บทที่ 287

บทที่ 287

เผชิญหน้ากับคำถามซ้ำแล้วซ้ำเล่าของฉินซื่อ ฮูหยินจั่นก็ระบายยิ้มออกมาบางเบา มุมปากยกโค้งเย้ยหยัน "ปัญหานี้เคยมีคนถามข้าเมื่อยี่สิบปีก่อน จวนจั่นที่ใหญ่โตเช่นนี้ มีเพียงบุตรสาวคนเดียว ในอนาคตไม่ถูกตระกูลอื่นฮุบทรัพย์สินไปเฉย ๆ จนไม่มีผู้สืบทอด ถูกมองว่าอกตัญญูกระนั้นหรือ"

ฉินซื่อได้ยินดังนั้นรอยยิ้มบนใบหน้าก็หุบลงสามส่วน "ในเมื่อฮูหยินรู้ว่าหนทางในอดีตยากลำบาก เหตุใดจึงยังปล่อยให้หลิงเอ๋อร์ต้องเดินซ้ำรอยเดิมอีกเล่า"

ฮูหยินจั่นส่ายหน้า "มารดาของสามีข้าชาติกำเนิดไม่ได้สูงส่งนัก ทว่ากลับเป็นคนมีเหตุผลอย่างยิ่ง ต่อให้ข้าไม่เคยให้กำเนิดบุตรชายแก่ท่านแม่ทัพ นางก็ไม่เคยชักสีหน้าใส่ข้าเลยสักครั้ง กลับตามใจหลิงเอ๋อร์ราวกับไข่มุกในมือ มีเพียงญาติบางคนที่ปากคอไม่สะอาดคอยพูดจาเหน็บแนม แม่สามีข้าทำเพียงปลอบโยนและดูแลปัจจุบันให้ดีก็พอ"

เรื่องนี้ทำให้ฉินซื่อประหลาดใจไม่น้อย เผยแววสงสัย "ท่านเป็นบุตรสาวสายเอกขององค์หญิงใหญ่..."

"หลังมารดาของข้าเสียชีวิต นางก็ไม่เคยเอ่ยถึงเรื่องนี้อีก" ฮูหยินจั่นตอบกลับ

ฉินซื่อประหลาดใจยิ่งนัก

"สิ่งใดที่ตนไม่ต้องการ ก็อย่าทำสิ่งนั้นกับผู้อื่น สามีของข้าชาตินี้มีเพียงมารดาของข้าคนเดียว ถ่ายทอดสืบต่อกันมาทุกรุ่นก็เป็นเช่นนี้มาโดยตลอด จนมาถึงรุ่นของหลิงเอ๋อร์ ข้าไม่โทษผู้อื่น โทษเพียงความโง่เขลาของข้าที่เลือกสามีผิดพลาดให้ นางถึงต้องมาทนทุกข์ทรมานอยู่เช่นนี้"