บทที่ 272

บทที่ 272

จวนอ๋องเจิ้นจัดงานศพ ขุนนางบุ๋นบู๊ทั่วราชสำนักต่างเดินทางมาเคารพศพ จิ่นชูกรุ่นกายอยู่ครู่เดียวก็เตรียมจะจากไป ทว่ากลับถูกฮูหยินสิงที่รีบเร่งเข้ามาขวางทางไว้

ฮูหยินสิงดวงตาแดงก่ำ ย่อกายลงทำความสะอาดแต่กลับถูกเฟยซวงประคองขึ้นมาเสียก่อน "ฮูหยินรองทำเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร เจ้าค่ะ มีผู้คนเดินข้ามไปมา ผู้ที่ไม่รู้คงนึกว่าพระชายารัชทายาทรังแกท่านเสียอีก"

"ไม่, ไม่ใช่" ฮูหยินสิงโบกมือปฏิเสธ ยืนขึ้นด้วยความกระวนกระวายใจ หันไปย่อกายคำนับต่อหน้าจิ่นชู "เชี่ยเซินมีเรื่องบางอย่างอยากจะพูดคุยเป็นการส่วนตัวกับพระชายารัชทายาทเจ้าค่ะ"

จิ่นชูเหลือบมองฮูหยินสิงแวบหนึ่ง เมื่อปีก่อนคุณหนูสิงในเมืองหลวงก็นับว่ามีหน้ามีตาพอสมควร บุตรสาวสายเอกของแม่ทัพ ทั้งอ่อนหวานเรียบร้อยและรู้ความ ทั้งยังหน้าตางดงามชวนหลงใหล

งานเลี้ยงคราวนั้น ชายาอ๋องเจิ้นเกิดถูกตาต้องใจฮูหยินสิงขึ้นมา ตระกูลสิงจึงไม่รอช้าเร่งรัดจัดการงานแต่งนี้อย่างรวดเร็ว ความเร็วรวดจนชวนให้ผู้คนต้องตกตะลึง

"ฮูหยินสิง เจ้าแต่งเข้าประตูมาแล้ว ไม่มีเหตุผลที่คนนอกเช่นข้าจะต้องเข้าไปก้าวก่ายเรื่องภายในจวนอ๋องเจิ้น" จิ่นชูส่ายหน้า เรื่องราวระหว่างสามีภรรยา นางนับเป็นอันใดกัน

ฮูหยินสิงร้อนใจขึ้นมา "หากข้าสามารถเกลี้ยกล่อมท่านพ่อและท่านแม่ให้ช่วยเหลือตำหนักบูรพาได้เล่าเจ้าคะ"

สิ้นคำพูด ฮูหยินจั่นที่ลังเลอยู่ชั่วครู่ก็ค่อย ๆ หันศีรษะกลับมา หันข้างผ่อนฝีเท้าให้ช้าลง จิ่นชูเลิกคิ้วเรียวขึ้นเล็กน้อย "ฮูหยินจั่น เจ้าหาคนผิดคนแล้ว"