บทที่ 250

บทที่ 250

จีอิ่งปล่อยให้ชายาอ๋องเจิ้นซับบาดแผลให้ นั่งอยู่บนเก้าอี้โดยหางตาตกวูบไม่เผยอารมณ์ใด บาดแผลลึกปานนั้นกระทั่งหัวคิ้วยังไม่แม้แต่จะขมวด ราวกับว่านี่ไม่ใช่ฝ่ามือของตนเอง

"อิ่งเอ๋อร์!" สุ้มเสียงของชายาอ๋องเจิ้นสั่นสะท้าน

ไม่นานหมอหลวงก็มาถึง จัดการทำแผลให้จีอิ่งพร้อมกับเอ่ย "โชคดีที่ข้อมือของท่านอ๋องน้อยไม่ถูกเส้นเอ็นและกระดูก พักผ่อนสักระยะก็ไร้กังวลแล้วขอรับ"

"ไร้กังวลหรือ" จีอิ่งขมวดคิ้วเหลือบมองข้อมือแล้วแค่นหัวเราะเยาะ มือข้างนี้เคยเขียนบทความมานับไม่ถ้วน สู้สลายมันทิ้งเสียยังจะดีกว่า

หมอหลวงมิได้ฟังนัยที่ซ่อนอยู่ พยักหน้าเอ่ย "ขาดไปเพียงแค่เส้นเดียว หากลึกกว่านี้วันหน้าไม่ว่าจะจับพู่กันหรือถือทวนย่อมเป็นปัญหาทั้งหมดพะยะค่ะ"

นี่ทำเอาชายาอ๋องเจิ้นตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ รีบกำชับหมอหลวง "ต้องดูแลรักษาแผลให้ดี ห้ามกระทบกระเทือนแม้แต่น้อยเด็ดขาด"

"พะยะค่ะ พะยะค่ะ"

รอจนหมอหลวงถอยตัวออกไปแล้ว ยามที่ชายาอ๋องเจิ้นเบนสายตามองสีหน้าประหลาดที่ปรากฏบนใบหน้าของจีอิ่ง คำพูดที่เดิมทีคิดจะตำหนิกลับกลืนหายลงคอไปดื้อๆ นางหวาดกลัวว่าหากร้อนรนชั่ววูบจะบีบคั้นคนผู้นี้จนตรอกเสีย