บทที่ 247

บทที่ 247

ฮูหยินฉินถูกเตือนสติคราวนั้นแล้วก็สงบเสงี่ยมเจียมตัวขึ้นมาก ประกอบกับมีฉินฟางอวี๋คอยเกลี้ยกล่อมอยู่ข้าง ๆ นางจึงถอนหายใจด้วยความอึดอัดใจ "คราวนี้ท่านย่าของเจ้าไม่เหลือเยื่อใยเลยสักนิด คนทั่วทั้งจวนต่างรู้กันหมดว่าข้าถูกลงโทษ กับทางตระกูลจงก็ตัดขาดกันอย่างสิ้นเชิงแล้วเช่นกัน เกรงว่าฮูหยินจงคงจะถูกคนผู้หนึ่งใช้ประโยชน์เข้าให้แล้วกระมัง"

คบหากับสหายมาหลายปีดีดัก ฮูหยินฉินย่อมรู้ว่าฮูหยินจงเป็นคนเลอะเลือน ตอนนี้คนทั่วทั้งจวนวุ่นวายโกลาหล ชีวิตความเป็นอยู่จึงยากลำบากยิ่งนัก

ฉินฟางอวี๋รู้ว่าในใจนางขัดเคืองไม่น้อย จึงปล่อยให้นางบ่นพร่ำระบายความอึดอัดออกมา ขอเพียงไม่ไปรบกวนการพักผ่อนเพื่อบำรุงครรภ์ของจั่นว่านหลิงเป็นพอ

ผ่านไปไม่นานนักถานซื่อก็มาถึง ในมือยังถือสมุดเล่มหนึ่งมาด้วย ครั้นเห็นถานซื่อ ฮูหยินฉินก็อดรู้สึกกระดากอายขึ้นมาเล็กน้อยไม่ได้

ถานซื่อแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น ยื่นสมุดในมือไปข้างหน้า "นี่คือคุณหนูหลายคนที่พี่สะใภ้เลือกสรรมา รบกวนช่วยดูให้ข้าสักหน่อยเถอะเจ้าค่ะ"

ฮูหยินฉินชะงักไปครู่หนึ่ง ทว่าไม่นานความรู้สึกอึดอัดใจเล็กน้อยในใจก็พลันมลายหายไป นางรับสมุดเล่มนั้นมาด้วยท่าทีเคร่งขรึม ภายในสมุดบันทึกรายละเอียดของคุณหนูทั้งสามคนเอาไว้ ทั้งชาติกำเนิด รูปโฉม คุณธรรม รวมถึงความเป็นมาของตระกูล

หลังจากพลิกดูจนครบถ้วนแล้วพบว่าสูงสุดเป็นเพียงบุตรสาวสายเอกของขุนนางขั้นห้า ฮูหยินฉินจึงเอ่ยถาม "เจ้าคิดจะกำหนดงานแต่งงานให้เฮ่าเกอเอ๋อร์จริง ๆ หรือ"

ถานซื่อพยักหน้า