บทที่ 244

บทที่ 244

หลายปีมานี้ฮูหยินผู้เฒ่าฉินนึกเวทนาที่ฉินซื่อไร้สามีและเป็นม่ายมาตั้งแต่ยังสาว จึงผ่อนปรนให้ฉินซื่ออยู่หลายส่วน เพื่อค้ำจุนบ้านใหญ่ ฮูหยินผู้เฒ่าฉินจึงมักจะลำเอียงเข้าข้างฉินซื่ออยู่บ่อยครั้ง

บางคราวยามที่ฉินซื่อกระทำการเลอะเลือน นางก็ทำเป็นหลับตาข้างหนึ่งเพื่อรักษาหน้าตาและสร้างความน่าเกรงขามให้กับฉินซื่อ

ทว่ายามนี้ ฮูหยินผู้เฒ่าฉินกลับรู้สึกกังวลใจอย่างยิ่ง หากตนเองสิ้นบุญไปแล้วฉินซื่อกลายเป็นผู้ที่มีอาวุโสสูงสุดในตระกูลฉิน เกรงว่านางจะคิดอ่านไม่รอบคอบและถูกคนอื่นหลอกใช้เอาได้

เรื่องที่แม้แต่ถานซื่อยังมองออก แต่ฉินซื่อกลับมองไม่เห็น ทั้งยังลังเลไม่เด็ดขาด

หากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป นางจะวางใจมอบตระกูลฉินทั้งตระกูลไว้ในมือของฉินซื่อได้อย่างไร

"ท่านย่า" ฉินจิ่นอวี๋รู้ว่ามารดาทำตัวเกินเลยไปมากในครานี้ เขาโค้งกายประคองฮูหยินผู้เฒ่าฉินขึ้น "รอให้จัดการธุระช่วงนี้เสร็จสิ้นแล้ว หลานจะคุยกับท่านแม่ให้ดีขอรับ"

ฮูหยินผู้เฒ่าฉินทุ่มเทแรงกายแรงใจเพื่อตระกูลฉินมามากเหลือเกิน ฉินจิ่นอวี๋เองก็ปวดใจไม่น้อย "หากท่านแม่ยังทำตัวเลอะเลือนเช่นนี้อีก ก็ให้ท่านแม่ไปพักผ่อนอยู่ที่ไร่นอกเมืองเถอะขอรับ"