บทที่ 144

บทที่ 144

เซิ่งจิ่นชูฟังแล้วแทบทรงกายไม่อยู่ นางต้องรีบคว้าพนักเก้าอี้ไว้จึงไม่ล้มลงไป ในวินาทีที่ชุ่ยซื่อเอ่ยปากนั้น

สี่แขนขาของนางอ่อนปวกเปียกไปหมด ทั้งในหูก็ยังมีเสียงอื้ออึง

เนิ่นนานผ่านไป อาการถึงค่อยกลับมาเป็นปกติ นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้ราบเรียบที่สุด "ยังมีอะไรอีกหรือไม่"

ชุ่ยซื่อกัดฟันกรวดตัดสินใจกล่าวออกมาให้หมดสิ้น "เขายังบอกอีกว่าอีกหนึ่งปีให้หลัง ซีกวนจะมีศึกสงครามและเกิดภัยพิบัติหิมะ ให้จวนอ๋องหยุนเตรียมฟืนและเสื้อนวมกันหนาวไว้ให้พร้อม"

เซิ่งจิ่นชูชะงักไปเล็กน้อย

"ย้อนกลับไปเมื่อสองปีก่อน ฉีอวี่อานเคยมาที่ซีกวนด้วยตนเองเพื่อเข้าพบท่านอ๋อง ยามนั้นท่านอ๋องทรงแค่นหัวร่อใส่เขา ทว่าคนผู้นี้กลับกล่าวเรื่องหลายเรื่องติดต่อกันจนทำให้ท่านอ๋องทรงคล้อยตามได้" ชุ่ยซื่อเพิ่งจะนึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้ในตอนนี้

นางเบือนพักตร์ไปมองท้องฟ้าที่มัวซัว "ฟ้าฝนของซีกวนเป็นเช่นนี้อยู่แล้ว อาจไม่ได้มีภัยพิบัติใหญ่หลวงอะไร คงเป็นเรื่องบังเอิญเสียมากกว่า"

ท่านอ๋องหยุนทรงเชื่อ ทว่าชุ่ยซื่อไม่ได้เก็บเรื่องนี้มาใส่ใจ นางจึงไม่ได้เตรียมเสบียง เสื้อผ้า และฟืนเอาไว้เลยแม้แต่น้อย

สิ่งใดเล่าที่จวนอ๋องหยุนจะไม่มี