บทที่ 136

บทที่ 136

"เรือนอี้หลาน!"

สิ้นเสียงคำพูด หลินอวิ้นเจาก็ยกชายกระโปรงวิ่งออกไปทันที ราวกับกลัวว่าหากช้าไปเพียงก้าวเดียวจะตามไปไม่ทัน ส่วนจิ่นชูยังคงจมดิ่งอยู่กับความปีติยินดีเต็มเปี่ยม

เฟยซวงและเฟยเยี่ยนต่างก็แสร้งทำเป็นเพิ่งรับรู้ สีหน้าปรากฏแววตื่นเต้นยินดี

"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป นู๋ปี้จะคอยเฝ้าดูแลเรื่องการกินอยู่หลับนอนของท่านด้วยตนเองเพคะ"

"นู๋ปี้ด้วยเช่นกันเพคะ"

สาวใช้หลายคนล้อมรวบนางไว้เสียแน่นหนา เดี๋ยวก็ปรึกษาหารือกันเรื่องทำอาหารบำรุงให้จิ่นชู เดี๋ยวก็ศึกษาเรื่องการตัดเย็บเอี๊ยมตัวจิ๋วแสนน่ารักให้เด็กทารก

มีเพียงแม่นมหลินเท่านั้นที่ยืนอยู่ด้านข้างราวกับเป็นส่วนเกิน รู้สึกอึดอัดจนวางมือวางเท้าไม่ถูก

ผ่านไปครึ่งชั่วยาม